Artroza objawów stawów i leczenie | Jak leczyć artrozę stawów

Artroza (choroba zwyrodnieniowa stawów, deformująca choroba zwyrodnieniowa stawów) są najczęstszymi chorobami stawów i dlatego mają ogromne znaczenie, ich częstotliwość wzrasta z wiekiem. Objawy artrozy rozwijają się u 87% kobiet i u 83% mężczyzn w wieku 55-64 lata. W zależności od braku lub obecności poprzedniej patologii stawu, artroza dzieli się na pierwotną i wtórną.

Pierwotna artroza obejmuje formy, które zaczynają się bez zauważalnego powodu (w wieku powyżej 40 lat) w chrząstce stawowej niezmienionej do tego czasu. Zwykle wpływają na wiele stawów jednocześnie, tj. są wielostawowe. Wtórna artroza rozwija się w każdym wieku z powodu urazu, zaburzeń naczyniowych, nieprawidłowości statyki, zapalenia stawów, aseptycznej martwicy kości, wrodzonej dysplazji i wpływa tylko na jedno lub kilka stawów.

Leczenie artrozy stawów

Jak leczyć zwyrodnienie stawów? Leczenie artrozy nadgarstka powinno być kompleksowe, biorąc pod uwagę czynniki etiologiczne i mechanizmy patogenetyczne. Najważniejszym punktem w leczeniu artrozy nadgarstka jest przywrócenie normalnych relacji z otaczającymi strukturami, mające na celu usunięcie miejscowej hipertoniczności mięśni, łagodzenie bólu, poprawę ruchomości w dotkniętych stawach.

Różne metody terapii odruchowej są szeroko stosowane w leczeniu artrozy - fizjoterapia, masaż (klasyczny, segmentowy odruch, akupresura itp.), Terapia manualna i środki fizjoterapii. Aby rozpocząć leczenie artrozy stawów, konieczne jest przeprowadzenie badań stawu nadgarstkowego.

Badanie nadgarstka

  • lekarz stoi twarzą do pacjenta i chwytając obiema rękami nadgarstek, dotyka nadgarstka pacjenta, kładąc palce na tylnej części nadgarstka, a palce II i III na dłoni. Nadgarstek pacjenta powinien być rozluźniony, swobodnie spoczywając na twardej powierzchni (dłoń w dół). Palpujący palec I porusza się w górę, a pozostałe palce dotykające - w dół i na boki w całym dotkniętym obszarze leżącym nad stawem, dystalnie do wypukłości kości promieniowej i łokciowej,
  • lekarz trzyma jedną ręką rozluźniony nadgarstek pacjenta, dłonią skierowaną w dół, drugą ręką dotyka nadgarstka, kładąc swój pierwszy palec na tylnej stronie, a drugi i trzeci palec na dłoni, przesuwając palce po obu stronach nadgarstka bliżej i dalej od dotkniętego obszaru.

Po zbadaniu nadgarstka lekarz porusza palcami dystalnie, aby dotknąć dłoni i stawów nadgarstka. Kładąc palce na grzbiecie dłoni pacjenta, a pozostałe palce na jego dłoni, lekarz, dotykając nadgarstka, próbuje zidentyfikować wrażliwość na ból lub trzeszczkę, obrzęk. Badanie dotykowe powierzchni dłoniowej może ujawnić formacje guzkowe na jednym lub większej liczbie ścięgien zginaczy. Zwykle pojawiają się na poziomie głów kości śródręcza, gdzie powiększona lub pogrubiona głęboka powięź tworzy bliższe więzadło pierścieniowe w pochwie ścięgna zginacza, ten odcinek pogrubienia nazywa się „blokiem proksymalnym”.

Badanie stawu nadgarstkowego („wspólny luz”)

Ogólny schemat „gry stawów” przy ustalaniu główki jest następujący:

  • kość główkowa - kość trapezowa,
  • kość główkowa - kość łódkowata,
  • kość główkowa - kość szaleńca,
  • kość główkowa - kość w kształcie haczyka.

Kość główkowaty jest ustalona (•), główne ruchy (-): kość trapezowa (a), łódkowata (b), kość zwężona (c) i kość haczykowa (d).

Podczas mocowania staphoid możliwa jest następująca „wspólna gra”:

  • łuskowiec - kość trapezowa,
  • łuskowiec - kość trapezowa.

Stafoid jest ustalony (•), główne ruchy kości trapezowej (a) i kości trapezowej (b).

{$adcode4}

Podczas ustalania promienia możliwa jest następująca „wspólna gra”:

  • promień - łuskowiec,
  • promień jest kością księżycową.

Promień jest ustalony (•), ruchy łódki (a) i szaleńca (b) odbywają się po bokach pleców i dłoni (-).

- Podczas mocowania kości łokciowej możliwa jest następująca „luz stawu”: kość łokciowa jest kością trihedralną.

Łokieć jest przymocowana dwoma palcami lekarza (•), ruch kości trihedralnej w tylnej i bocznej części dłoni (-).

{$adcode5}

Podczas mocowania zaczepionej kości (dwoma palcami lekarza) „gra stawów” jest następująca.

Zakrzywiona kość jest ustalona (•), ruch kości trójdzielnej (-).

Podczas mocowania kości trójdzielnej możliwa jest następująca „luz stawu”:

Trójdzielna kość jest stała (•), ruch kości piszczelowej (-).

Staw nadgarstkowo-śródręczny pierwszego palca jest niemal stałym ogniskiem zmian zwyrodnieniowych. Często, jeśli dotknięty zostanie ten staw, osteofity i trzeszczki można wykryć u podstawy pierwszego palca. Kontrola złącza wygląda następująco:

{$adcode6}

a) lekarz chwyta palec I pacjenta w pobliżu stawu nadgarstkowego, podczas gdy jego mięśnie muszą być rozluźnione, aby uniknąć napięcia mięśniowego lub bólu w okolicy ich przywiązania, i dociska palec I pacjenta do stawu nadgarstkowego. Ta technika powoduje zaostrzenie bólu w stawie, jeśli jest dotknięty,

b) najlepiej rozpoznać trzeszczkę w stawie nadgarstkowo-śródręcznym pierwszego palca, gdy palec jednej ręki palca jest wyczuwalny, podczas gdy palce drugiej dłoni chwytają pierwszy palec pacjenta w bliższej paliczku i obracają go zgodnie z ruchem wskazówek zegara.

Badanie dotykowe obszaru stawu nadgarstkowo-śródręcznego pierwszego palca: a - definicja bólu, b - definicja crepitation.

Badania nadgarstka - diagnostyka i testy

Ogólny schemat „gry stawów” przedstawiono na rysunku. Ruchy nadgarstka obejmują zgięcie i wyprost, promieniowanie i uprowadzenie łokcia. Połączenie tych ruchów nazywa się ruchem okrężnym nadgarstka. Ruchy te związane są ze zmiennym stopniem ruchomości nadgarstka i stawów międzykarpowych. Możliwe jest ograniczone wydłużenie zgięcia i niewielki obrót w stawie nadgarstkowym. W pronacji i supinacji ręki i przedramienia zaangażowany jest głównie proksymalny i dystalny staw radiolaktyczny.

{$adcode7}

Ogólny schemat „gry stawów”: a - kości nadgarstka (kość trapezowa i kość trapezowa) są przymocowane dwoma palcami ręki lekarza (•), b - możliwe ruchy w stawie nadgarstkowo-śródręcznym pierwszego palca: 1 - przyczepność lub ucisk, 2-3 - ruchy dłoni i pleców, 4-5 - ruch łokcia promienia.

Pomiar objętości ruchu rozpoczyna się od wyprostowanego nadgarstka i dłoni w stosunku do przedramienia (0 °). Najważniejszym funkcjonalnym zaburzeniem ruchomości nadgarstka jest utrata lub ograniczenie przedłużenia.

Artroza nadgarstka - leczenie przy użyciu technik mobilizacji

1.

Podczas mocowania kości nadgarstka kość promieniowa przesuwa się w kierunku łokci z lekkim naciągiem (ryc.).

2)

Podczas mocowania promienia i kości łokciowej (odcinek dystalny) ruch nadgarstka odbywa się w kierunku kości łokciowej.

{$adcode8} 3)

Podczas mocowania kości nadgarstka ruch kości promieniowej w kierunku dłoni wykonuje się z lekką trakcją wzdłuż osi przedramienia.

Mobilizacja kości nadgarstka (a), wzór ruchów (b): T - przyczepność, (•) - utrwalenie przez ręce lekarza.

Mobilizacja odbywa się w kierunku kości łokciowej (a) przy lekkim rozciąganiu (T), schemat ruchu (b).

Mobilizacja promienia w przypadku artrozy po stronie dłoni (a), wzór ruchu (b).

Mobilizacja kości w zapaleniu stawów nadgarstka podczas ustalania promienia (a), wzór ruchu (b).

4. Podczas ustalania promienia (odcinka dystalnego) ruch kości nadgarstka odbywa się w kierunku dłoni.

5. Podczas mocowania łokci i promienia ruch trakcyjny jest skierowany w kierunku dystalnym.

Ruch trakcyjny w kierunku dystalnym (a), schemat ruchu (b).

6. Podczas mocowania kości łokciowej (a) lub promieniowej (b) ruch odbywa się w kierunku brzusznym.

Mocowanie łokci lub promienia (•) - główny ruch ().

Mobilizacja dystalnych kości nadgarstka w leczeniu zapalenia stawów nadgarstka

Ograniczając zgięcie grzbietowe, po badaniu należy zmobilizować dalszy rząd kości nadgarstka w stosunku do proksymalnego pchnięcia w kierunku dłoniowym. Metoda leczenia artrozy nadgarstka jest następująca:

1. Lekarz chwyta przedramię pacjenta jedną wyraźną ręką, a drugą ręką na wysokości bliższych kości śródręcza. Ręka, która unieruchamia przedramię pacjenta, leży na udzie lekarza, a druga ręka pcha z góry w kierunku dłoniowym.

Przemieszczenie dłoniowe dystalnego rzędu kości nadgarstka w stosunku do proksymalnego. Mobilizacja stawu śródręcznego.

2. Szczotka pacjenta jest zgięta w kierunku dłoniowym, z wystającą kością główki. Oba I palce są ułożone na obszarze tej kości, a dłoń pacjenta jest przykryta pozostałymi palcami, a zgięcie grzbietowe dłoni wykonuje się jego wyprostowaną ręką, podczas gdy I palce dłoni lekarza zlokalizowane na kości główki odgrywają rolę punktu podparcia dźwigni. Z tej pozycji trakcja odbywa się w kierunku dystalnym.

Manipulacja przez pociąganie kości główki w stosunku do szaleńca: a - poszukiwanie kontaktu, b - sprężanie i trakcja (Levit K. i in., 1993).

Przy ograniczonym zgięciu dłoni, badania i mobilizacja są przeprowadzane przez pchnięcie bliższego rzędu kości względem przedramienia grzbietowo do tyłu. W tym celu lekarz chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, dłoń jest supinowana, druga ręka znajduje się na poziomie dalszego rzędu kości nadgarstka. Ramię mocujące przedramię znajduje się na udzie lekarza, z drugiej strony ruch mobilizujący jest wykonywany z pozycji sprężania.

Przemieszczenie nadgarstka nadgarstka w stosunku do promienia

Ograniczając ruch łokciowy, lekarz najpierw wywiera nacisk na łokciową stronę nadgarstka w stosunku do kości łokciowej w kierunku grzbietowym, podczas gdy lekarz naciska kość łuskowatą końcami obu palców I po obu stronach oraz dystalny promień promieniowej krawędzi zgiętych palców II. Przeprowadzany jest ruch przeciwny, tak zwany „ścinanie”.

Inna technika promieniowo przesuwa nadgarstek w stosunku do przedramienia. Aby to zrobić, lekarz chwyta dystalny koniec wyraźnego przedramienia jedną ręką, drugą ręką - nadgarstkiem po stronie łokciowej, po czym pcha się w kierunku promieniowym (w dół). Pod koniec szarpnięcia lekarz zgina nadgarstek w stosunku do przedramienia w kierunku łokciowym, podczas gdy palce I lekarza znajdują się na poziomie procesu styloidalnego kości łokciowej jako punkt mocowania dźwigni.

Mobilizacja dystalnego promienia w stosunku do kości łokciowej w leczeniu artrozy nadgarstka

Dystalny staw radiolaktyczny należy również do okolicy nadgarstka. Metoda mobilizacji dystalnego promienia promienia w stosunku do kości łokciowej jest następująca: z supinowanym przedramieniem lekarz umieszcza zgięte II palce dłoni grzbietowo pod dystalną częścią łokci, a opuszki palców I leżą po dłoniowej stronie procesu styloidalnego promienia. Następnie kość promieniowa jest mobilizowana względem łokci w kierunku grzbietowym (w dół). Następnie, z wyraźnym przedramieniem palców II, lekarz umieszcza pod kością łokciową i mobilizuje kość promieniową końcami palców I w kierunku dłoni (w dół).

Izolowane przemieszczenie grzbietowe kości trihedralnej względem łokciowej można wykonać 2 metodami: a) czterema palcami dłoni lekarz ustala dystalny rząd kości nadgarstka, a ja umieszczam w obszarze kości trihedralnej, która wykonuje kolejne pchnięcie, b) mobilizacja trapezoidu odbywa się w i.p. pacjent siedzi i (lub) leży na plecach, jego ramię jest supinowane. Zabieg wykonuje się w kierunku grzbietowo-brzusznym z niewielkim naciągiem wzdłuż osi przedramienia.

Izolowane przemieszczenie grzbietowe kości trihedralnej względem łokciowej.

Jak rozwija się artroza stawów?

Artroza stawów - zwykle uważana za chorobę chrząstki stawowej, chociaż pewną rolę odgrywają zmiany wpływające na leżącą pod nią kość. Jednocześnie nie wiadomo na pewno, gdzie początkowo pojawiają się takie objawy: zaburzenia w artrozie występują w chrząstce lub kości. Rzeczywiście, badania morfologiczne wykazały, że aktywne komórki, które zapewniają wzrost chrząstki, są bliżej jej powierzchni. Dlatego czynnik stymulujący wzrost pochodzi z kości stykającej się, jej nacisku.

Chrząstka stawowa może pełnić dwie główne funkcje:

  • Osłabienie obciążenia kości leżącej poniżej pod wpływem czynników mechanicznych.
  • Zapewnienie poślizgu powierzchni stawowych podczas ruchu dzięki unikalnej strukturze chrząstki.
  • Zmiany w artrozie stawów

    Zmiany morfologiczne w artrozie polegają na postępujących procesach dystroficznych i martwiczych w chrząstce stawowej, którym towarzyszy deformacja powierzchni stawowych kości. Stąd najczęstszy termin - deformująca artroza. Pierwszym objawem zwyrodnienia chrząstki stawowej jest wiotka powierzchnia stawu i utrata gładkości.

    Jeśli chrząstka zostanie poddana naciskowi, dużą rolę ochronną odgrywa system włókien, który dzięki swojej strukturze utrzymuje razem substancję, która jest przemieszczana pod naciskiem. Główną rolę w ruchu odgrywa połączenie nacisku i tarcia. Chrząstka stawowa powinna zawsze zapewniać płynny ruch bez tarcia.

    Chrząstka wyrównuje dość rażące nierównomierne zgięcie kości i powinna zmniejszyć siłę wstrząsu, który pojawia się podczas ruchu. Jest to możliwe dzięki ściśliwości i elastyczności chrząstki, ponieważ po zaprzestaniu ruchu ponownie uzyskuje swój pierwotny kształt i powierzchnię. Kiedy dwie elastyczne powierzchnie chrząstki są ściśnięte razem na stykających się częściach powierzchni chrząstki, zmiana ich kształtu następuje w miejscach najbliższego kontaktu.

    Zmiana kształtu w punktach styku następuje pod wpływem siły nacisku dynamicznego i zmniejsza efekt uderzenia, który występuje podczas ruchu. Zmiana kształtu pomaga zmniejszyć tarcie występujące podczas dotykania, ponieważ w trakcie ruchu coraz więcej nowych odcinków powierzchni jest ściskanych, a na obszarach wolnych od nacisku chrząstka uzyskuje swój poprzedni kształt. Taka zmiana kształtu chrząstki jest możliwa dzięki spłaszczeniu chondronów ograniczonych włóknami, ponieważ po zwolnieniu z nacisku pod wpływem wewnętrznego ciśnienia płynu spłaszczone elementy ponownie zyskują poprzedni kształt.

    Połączenia i ich poszczególne elementy mają różną elastyczność. Jamy stawów są bardziej miękkie niż główki stawowe. Długotrwałe ciśnienie prowadzi do zmniejszenia elastyczności chrząstki, a sumowanie małych nacisków może mieć szkodliwy wpływ. W większości szkodliwe mogą być:

    • stałe ciśnienie bez wstrząsania,
    • nacisk na niewielki obszar.

    Każda zmiana w strukturze chrząstki prowadzi do zmniejszenia elastyczności. Najbardziej niebezpiecznym punktem jest miejsce, w którym działa duża siła mechaniczna.

    Ważną cechą artrozy stawów jest niedopasowanie między zmianami morfologicznymi w stawach obserwowanymi na zdjęciach radiograficznych a klinicznymi objawami choroby. Czasami przy niewielkich zmianach radiologicznych obserwuje się objawy artrozy - silny ból i ograniczona ruchliwość. W innych przypadkach, ze znaczącymi zmianami, objawy kliniczne zwyrodnienia stawów są bardzo umiarkowane. To zależy od kilku powodów:

    • Chrząstka stawowa jest całkowicie pozbawiona naczyń krwionośnych i nerwów, więc jej klęska nie daje objawów, dopóki proces patologiczny nie wykracza poza samą chrząstkę.
    • Błona maziowa, torebka stawowa, ścięgna i mięśnie, które mają liczne receptory nerwowe, które odczuwają ból, nie są wcale naruszane w tym samym czasie i w tym samym stopniu.
    • Nie wszyscy pacjenci z artrozą rozwijają się równie szybko: im wolniej zaczyna się i postępuje, tym mniej wyraźne są objawy kliniczne, ponieważ organizmowi udaje się wykorzystać wszystkie mechanizmy kompensacyjne.

    Odkształcenie stawów z artrozą

    Po zbadaniu stanu mięśni kontynuują pomiar poszczególnych elementów deformacji (stopień niedożywienia, skrócenie, odchylenie pięty, przodostopia, stan łuków).

    Niedotrofię mięśniową ocenia się na podstawie zmniejszenia obwodu, który mierzy się centymetrową taśmą na tym samym poziomie zarówno dotkniętych, jak i zdrowych kończyn.

    Skrócenie kończyny może być anatomiczne, względne i ortopedyczne:

    1.

    Anatomiczne skrócenie (obserwowane w różnych warunkach, na przykład karłowate) określa się, mierząc każdy segment osobno: udo mierzy się od góry większego krętarza do przestrzeni stawu stawu kolanowego, piszczeli od przestrzeni stawu stawu kolanowego do dolnej krawędzi zewnętrznej kostki, a stopa - od krawędzi pięty do terminalnej falangi pierwszego palca,

    2)

    Względne skrócenie (obserwowane przy podwichnięciach lub zwichnięciach bioder): mierzy się długość kończyny od przedniej górnej osi biodrowej do wewnętrznej kostki, przy braku odkształceń i przykurczów stawów charakteryzuje się stopniem przemieszczenia krętarza większego. W przypadku błędnego położenia kończyny względna wartość skrócenia jest dodawana do pozornego skrócenia. Względne skrócenie można ocenić na podstawie przesunięcia większego krętarza względem linii Rosera-Nelatona,

    3)

    Mierzono również skrócenie ortopedyczne lub funkcjonalne, które obejmuje anatomiczne i względne. W przypadkach, w których pacjent ma tylko anatomiczne lub tylko względne skrócenie, zbiegnie się ono z ortopedycznym, przy czym jedno lub drugie skrócenie ortopedyczne jest równe ich sumie.

    Uwaga! Skracanie ortopedyczne może odbywać się przy braku anatomicznego i względnego skracania. W tym przypadku jest to spowodowane tylko błędnym położeniem kończyny (na przykład z przykurczem zginającym stawów biodrowych i kolanowych, tak zwanym pozornym skróceniem).

    Deformacja stopy

    W przypadku deformacji stopy obserwuje się jej boczne odchylenia - na zewnątrz (pozycja koślawości) i do wewnątrz (pozycja koślawości). Wielkość tego odchylenia zależy od stopnia uszkodzenia mięśni i czasu trwania choroby. Odchylenie pięty charakteryzuje się kątem między pionową linią, obniżoną od środka dołu podkolanowego, a linią poprowadzoną wzdłuż pięty. Kąt zaworów lub supinacji należy mierzyć pod obciążeniem, gdy jest bardziej wyraźny.

    Ponadto kości piętowe można podnieść do tego stopnia. Zwykle towarzyszy temu ostre napięcie ścięgna kości piętowej, na której skóra jest złożona. W innych przypadkach, przy niedożywieniu mięśnia trójgłowego, kości piętowej spada, ścięgno kości piętowej jest spłaszczone i nie jest wyczuwalne. Im bardziej kości piętowe opadają, tym bardziej bulwa piętowa jest wygładzana.

    Stosunek osi kości piszczelowej do kości piętowej: a - normalny stosunek, b - kość piętowa kości skokowej (staw wapienny).

    Stan przodostopia: a - normalne położenie przodostopia: b - pozycja varus przodostopia, c - pozycja koślawa przodostopia i supinacji pięty, d - z obciążeniem tylko tylnej połowy podeszwy, przodostopia „przechodzi w pronację” i piętę montowany pionowo.

    Kąt kości piętowej: a - normalny (30-40 °), b - gdy deformacja kości piętowej (konsekwencje urazu), kąt zmniejsza się.

    Pomiar odkształcenia stawów

    Stan przedniej części stopy ocenia się przede wszystkim na podstawie kontroli, a stopień komponentu określa się na kilka sposobów. Najdokładniejszą przyczepność przodostopia można określić za pomocą goniometru, którego jedna gałąź jest zamontowana na podeszwie wzdłuż osi podłużnej pięty, a druga wzdłuż osi przedniej części stopy. Kąt rzutu liczony jest od 0 °.

    Supinacja przedniej części stopy charakteryzuje się kątem między poziomem i płaszczyzną podeszwy z obciążoną stopą i jest mierzona goniometrem.

    Aby określić kąt pięty i kości skokowej, jedna linia AB jest rysowana stycznie do najwyższych punktów powierzchni stawu kości piętowej, a druga linia cukrzycy jest rysowana stycznie do punktów pięty, które wystają najbardziej do góry, a przecięcie tych linii jest oznaczone literą E. Kąt CEB nazywa się kątem pięty i kości skokowej, i zwykle waha się od 140 do 150 °. Kąt AES nazywa się kątem stawowo-bulwiastym, a jako kąt dodatkowy do 180 ° wynosi 40-30 °. Metoda wykrywania tego stopnia deformacji jest określana za pomocą promieniowania rentgenowskiego i służy jako obowiązkowe uzupełnienie klinicznych i instrumentalnych metod badawczych.

    Określenie podłużnego łuku stopy.

    - Aby określić wielkość podłużnego łuku stopy, zaproponowano kilka technik, z których najprostszym jest zmierzenie jego wielkości za pomocą goniometru. Pomiar odbywa się po wewnętrznej stronie stopy: pierwsza szczęka jest umieszczona równolegle do kości śródstopia I, druga - wzdłuż kości piętowej, podczas gdy zawias kątomierza powinien odpowiadać poziomowi stawu sklepowego. Zwykle kąt wynosi 123-130 °.

    Metoda M.O. Friedlanda, w której obliczany jest tzw. „Wskaźnik podometryczny stopy”. Zmierz: a) długość stopy od czubka palców do końca pięty, b) szerokość stopy na poziomie IV stawu śródręczno-paliczkowego („duża” szerokość), c) szerokość stopy na poziomie tylnej krawędzi kostek („mała” szerokość), d) wysokość stopy w stafoidie w odległości jednego palca poprzecznego od pęknięcia stawu skokowego. Autor doszedł do wniosku, że stopa ma stałe wymiary w stosunku do wzrostu osoby. Długość stopy wynosi 15,5% wzrostu, „duża” szerokość wynosi 40% długości stopy, „mała” szerokość wynosi 27%, a wysokość stopy 31%.

    Wartość indeksu oblicza się według następującego wzoru:

    I = h x 100,

    L.

    gdzie h jest wysokością stopy, L jest długością stopy.

    Normalny łuk stopy zawiera się w przedziale 31–29%. Odstępstwo od tej normy stanowi naruszenie. Wskaźnik powyżej 33% oznacza ostre wykopy, z 33 do 31% - zwiększony łuk, z 29 do 27% - niski łuk, a poniżej 25% - gwałtowny spadek.

    Teraz wiesz, jak leczyć artrozę stawów, jej główne objawy i metody leczenia.

    Follow us

    Don't be shy, get in touch. We love meeting interesting people and making new friends.