Preparaty na stawy - glukokortykoidy, przeciwzapalne

Niesteroidowe leki przeciwzapalne do leczenia stawów

Na ten temat zwraca się szczególną uwagę, ponieważ jest to bardzo szeroko stosowana grupa leków.

Nie ma absolutnie bezpiecznego NLPZ. Nawet krótkotrwałe NLPZ do leczenia stawów w małych dawkach mogą prowadzić do rozwoju groźnych działań niepożądanych. Najczęstszym powikłaniem leczenia NLPZ (4-20% wszystkich pacjentów) jest owrzodzenie górnego odcinka przewodu pokarmowego, w 1-2% rocznie krwawienie i perforacja przewodu pokarmowego, a 10% z nich umiera.

NLPZ charakteryzują się zaburzeniami czynności wątroby, nerek, układu krążenia, zmianami krwi i ciężkimi reakcjami skórnymi, u starszych pacjentów często odnotowuje się zawroty głowy, zmęczenie. Są one bezpośrednio związane z głównym mechanizmem działania NLPZ, mianowicie tłumieniem zależnej od COX-1 syntezy GHG.

Bezpieczeństwo niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Tabela 20

Czynniki ryzyka działań niepożądanych na NLPZ:

Ogólne

Przewód pokarmowy

Nerkowy i sercowo-naczyniowy

Wiek powyżej 65 lat, nadużywanie alkoholu

Polypharmacy Wysokie dawki NLPZ

Wrzodziejąca historia Połączone stosowanie HA, antykoagulantów. Zakażenie Helicobacter pylori (niespójne dane)

{$adcode4}

Odbiór nieselektywnych NLPZ w odniesieniu do COX-2

Niewydolność serca, marskość wątroby, kłębuszkowe zapalenie nerek,

Hiperkalcemia,

Odwodnienie

{$adcode5}

Aby zmniejszyć częstotliwość i intensywność działań niepożądanych podczas stosowania NLPZ, proponuje się następujące zasady:

  • jeśli to możliwe, wyznaczenie środków przeciwbólowych (paracetamolu) lub najmniej toksycznego leku (krótko działającego),
  • wyznaczenie minimalnej skutecznej dawki NLPZ poprzez dostosowanie dawki,
  • regularnie monitorować skuteczność terapii,
  • przepisać NLPZ do wspólnego leczenia zgodnie z codziennym rytmem bólu i porannej sztywności,
  • łączą NLPZ z prostymi lekami przeciwbólowymi (ketanami), ale nie przepisują jednocześnie dwóch NLPZ, niezależnie od drogi podania.
  • stosowanie leków o potencjalnie niższym ryzyku (ibuprofen, etodolak, nieacetylowane salicylany), lepiej jest stosować inhibitory COX-2 (celekoksyb itp.).

Wskazania do powołania inhibitorów COX-2:

  • w razie potrzeby przedłużone stosowanie NLPZ w najbardziej zalecanych dawkach,
  • pacjenci w wieku powyżej 65 lat
  • historia powikłań wrzodów żołądkowo-jelitowych,
  • przyjmowanie leków zwiększających ryzyko powikłań (HA, antykoagulanty),
  • obecność ciężkich współistniejących chorób.

Działania niepożądane NLPZ z przewodu pokarmowego mogą objawiać się niestrawnością, refluksowym zapaleniem przełyku, gastropatią NLPZ oraz zmianami erozyjno-wrzodziejącymi żołądka i dwunastnicy, niezależnie od czasu trwania leczenia. Ryzyko owrzodzenia podczas przyjmowania NLPZ zwiększa się 5-15 razy, nawet przy małych dawkach kwasu acetylosalicylowego.

Ryzyko gastropatii NLPZ jest wyższe podczas przyjmowania długo działających i mało selektywnych leków w odniesieniu do COX-2. Zastosowanie celekoksybu może zmniejszyć ryzyko poważnych powikłań ze strony przewodu pokarmowego, które rozwijają się podczas przyjmowania innych NLPZ, 2,5 - 3 razy.

Nie ma wyraźnego związku między kliniką NLPZ przewodu pokarmowego a ich objawami endoskopowymi. Wrzody dwunastnicy i zapalenie przełyku wywołane przez NLPZ zwykle powodują ból w nadbrzuszu i zgagę, a żołądek jest bezobjawowy.

{$adcode6}

Inhibitory pompy protonowej są lekami z wyboru w leczeniu i profilaktyce NLPZ-gastropatii. Środki te zastąpiły blokery H2-histaminy (niska skuteczność) i mizoprostol (słaba tolerancja). Omeprazol, lantoprazol są przepisywane w zwykłych dawkach. Czas trwania kursu jest ograniczony przez klinikę gastropatii i czas przyjmowania NLPZ. Omeprazol jest wysoce bezpiecznym lekiem do leczenia stawów, aw normalnych dawkach można go przyjmować przez długi czas.

Taktyki postępowania u pacjentów zagrożonych gastropatią NLPZ

W przypadku wykrycia wrzodziejących zmian w przewodzie żołądkowo-jelitowym problem przerwania leczenia NLPZ zostaje rozwiązany. Ich zniesienie, chociaż nie leczy gastropatii NLPZ, zwiększa skuteczność terapii przeciwnowotworowej i zmniejsza ryzyko nawrotu.

Jeśli nie można przerwać leczenia, dawka NLPZ jest zmniejszona do maksimum, przełączają się na bezpieczniejszy lek (inhibitory COX-2) lub proste leki przeciwbólowe (paracetamol).

W RZS zapotrzebowanie na NLPZ można zmniejszyć, przepisując niskie dawki HA lub optymalizując podstawową terapię.

{$adcode7}

Układ sercowo-naczyniowy i nerki mogą cierpieć przy przyjmowaniu jakichkolwiek NLPZ z taką samą częstotliwością jak przewód pokarmowy. Ich ryzyko jest szczególnie wysokie u osób starszych (z przedkliniczną niewydolnością serca lub nerek) lub z towarzyszącymi im współistniejącymi chorobami. NLPZ (w tym niskie dawki kwasu acetylosalicylowego) zmniejszają skuteczność inhibitorów ACE, diuretyków (3-blokery, niekorzystnie wpływają na przeżycie pacjentów z niewydolnością serca. NLPZ prowadzą do wzrostu ciśnienia krwi, głównie rozkurczowego, w tym u osób bez nadciśnienia tętniczego. Celekoksyb (Raneeleke) w mniejszym stopniu powoduje destabilizację ciśnienia krwi u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym niż „standardowe” NLPZ.

Wniosek jest następujący: stosowanie jakichkolwiek NLPZ u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi i patologią nerek należy prowadzić z najwyższą ostrożnością.

NLPZ mogą powodować nieodwracalne zmniejszenie filtracji kłębuszkowej, aż do rozwoju ostrego zapalenia nerek i niewydolności nerek. Udowodniono ryzyko stosowania NLPZ w niewydolności nerek, co wymaga ograniczenia czasu podawania i zmniejszenia dziennej dawki tych leków. Indometacyna jest szczególnie szkodliwa dla nerek.

Problem bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego NLPZ jest szczególnie istotny w przypadku chorób reumatycznych, w których ogólnoustrojowy proces zapalny wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, niezależnie od czynników zakrzepicy miażdżycowej. Uwaga na ten problem wzrosła w związku z wynikami badania VIGOR, które wykazało większą częstość zawału mięśnia sercowego u pacjentów z RA leczonych rofekoksybem w porównaniu z naproksenem.

Badania populacyjne wykazały zwiększone ryzyko zawału mięśnia sercowego z rofekoksybem u pacjentów w podeszłym wieku, podczas gdy pacjenci otrzymujący celekoksyb, małe dawki aspiryny i innych NLPZ nie wykazywali wzrostu ryzyka (Solomon DH i in. Ciculation. 2004, Barclay L. Ann Intern Med, 2005).

{$adcode8}

Połączone zastosowanie NLPZ i kwasu acetylosalicylowego. Według ostatnich badań zmniejszenie częstości działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego podczas leczenia wysoce selektywnym inhibitorem COX-2, celekoksybem (ranseleks), wykryto tylko u pacjentów, którzy nie otrzymywali aspiryny. Częstość występowania ciężkich powikłań gastroenterologicznych u pacjentów otrzymujących małe dawki aspiryny była o 51% mniejsza w przypadku celekoksybu (Rancelex) niż w przypadku innych NLPZ. Niektóre NLPZ, takie jak ibuprofen i indometacyna, „niwelują” działanie przeciwzakrzepowe niskich dawek aspiryny, podczas gdy inne (ketoprofen, diklofenak, selektywne inhibitory COX-2) nie wykazują tego efektu.

Obecnie uznaje się, że pacjenci z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego podczas przyjmowania NLPZ (niezależnie od ich selektywności względem COX) potrzebują niskich dawek kwasu acetylosalicylowego 75-100 mg / dobę. Najbardziej optymalnymi lekami u pacjentów przyjmujących małe dawki kwasu acetylosalicylowego są specyficzne inhibitory COX-2.

Patologia płuc. Około 10-20% pacjentów z astmą ma nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy i NLPZ. Inhibitory COX-2 (zwłaszcza celekoksyb) nie wykazują reaktywności krzyżowej z kwasem acetylosalicylowym i NLPZ w wywoływaniu zaostrzenia astmy i są lekami z wyboru w tej kategorii pacjentów.

Naprawa pęknięć. NLPZ mają negatywny wpływ na konsolidację złamań u zwierząt. Zwróciło to uwagę na problem racjonalnej analgezji i pacjentów ze złamaniami kości, w tym osteoporetycznymi. Dane kliniczne dotyczące tego problemu są ograniczone. Wstępne wyniki wskazują na negatywny wpływ „standardowych” NLPZ na gojenie złamań kręgosłupa i brak takich w inhibitorach COX-2.

Funkcje stosowania NLPZ w niektórych chorobach

Dna moczanowa - jej obecność wymaga wzięcia pod uwagę negatywnego wpływu NLPZ na metabolizm elektrolitów, zatrzymywanie płynów i kwasicę cewkową, które przyczyniają się do postępu istniejącej patologii nerek. NLPZ mogą powodować zatrzymanie moczu. W leczeniu pacjentów z przewlekłym dnawym zapaleniem stawów NLPZ są niezbędne, a obecność nefropatii jest ważnym ograniczeniem ich stosowania. Długotrwałe stosowanie NLPZ z allopurynolem zmniejsza metabolizm NLPZ w wątrobie.

Z dną można stosować takie leki:

  • kwas arylooctowy: ketany, diklofenak sodowy,
  • kwas indolooctowy: indometacyna, sulindak (zwiększa wydalanie moczu z moczem),
  • celekoksyb (Rancelex), nimesulid, meloksykam.

Przeciwwskazane:

  • salicylany (kwas acetylosalicylowy itp.),
  • pochodne kwasu propionowego (ibuprofen, naproksen, ketoprofen itp.), ponieważ w dawkach terapeutycznych opóźniają uwalnianie moczanu przez nerki.

Choroba zwyrodnieniowa stawów. We współczesnych wytycznych (ACR, RCP, EULAR) paracetamol jest uważany za pierwszy wybór w leczeniu bólu w OA stawu kolanowego. W leczeniu pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego jego skuteczność jest porównywalna z ibuprofenem w krótkotrwałym stosowaniu i prawie tak samo skuteczna jak naproksen. Jeśli to skuteczne, wspólne leczenie paracetamolem należy kontynuować w ramach terapii skojarzonej przez długi czas, aby odpowiednio złagodzić ból. Jednak paracetamol jest znacznie gorszy od koksybu pod względem działania na ból o tym samym profilu bezpieczeństwa (Geba GP i in., 2002).

W badaniach porównujących profil skuteczności i bezpieczeństwa inhibitorów COX-2 z nieselektywnymi NLPZ i placebo wykazano zalety inhibitorów COX-2 w porównaniu z placebo w kontrolowaniu bólu i równej skuteczności w porównaniu z nieselektywnymi NLPZ, podczas gdy stosowanie inhibitorów COX-2 doprowadziło do zmniejszenia do 50% częstości występowania procesów perforowanych, wrzodów trawiennych i krwawienia z przewodu pokarmowego. Wyniki randomizowanego kontrolowanego badania porównującego stosowanie celekoksybu, diklofenaku i placebo u 600 pacjentów przez 6 tygodni wskazują, że oba leki, przy braku różnic w zmniejszeniu nasilenia bólu, były znacznie lepsze niż placebo. Więcej powikłań przewodu pokarmowego odnotowano w grupie diklofenaku, a celekoksyb był ogólnie lepiej tolerowany (McKennaF. I in., 2001). Tak więc istnieją dowody na to, że lek oparty na dowodach kategorii 1A przemawia na korzyść stosowania NLPZ w leczeniu pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem powikłań ze strony przewodu pokarmowego dowody sugerują stosowanie selektywnych inhibitorów COX-2 lub nieselektywnych NLPZ w połączeniu z lekami o działaniu ochronnym na przewód pokarmowy.

Reumatoidalne zapalenie stawów Stosowanie NLPZ w leczeniu stawów jest objawowym leczeniem RZS. Biorąc pod uwagę czas trwania NLPZ u pacjentów z RZS, możliwość wystąpienia działań niepożądanych, preferowane są selektywne inhibitory COX-2, szczególnie u osób z czynnikami ryzyka powikłań żołądkowo-jelitowych. Celekoksyb (Rancelex) jest tak samo skuteczny jak naproksen w leczeniu stawów, ale rzadziej powoduje powstawanie owrzodzeń żołądka i jelit potwierdzonych endoskopowo.

Wspólne glukokortykoidy

W 2001 r. Pierwsze europejskie sympozjum na temat stosowania terapii glikokortykoidami w leczeniu stawów odbyło się w Berlinie pod patronatem Europejskiej Ligi Przeciwreumatycznej (EULAR), podczas której przyjęto konsensus w sprawie terminologii i nomenklatury dawek i schematów stosowania HA (Buttgereit F. i in., 2002) . Termin „glukokortykoidy” jest zalecany do użycia, ponieważ odzwierciedla nadnerczowe pochodzenie tych hormonów i podkreśla ich zdolność do wpływania głównie na metabolizm węglowodanów. Termin „glikokortykosteroidy” jest również poprawny, ale jest mniej powszechny w publikacjach i dlatego jest mniej preferowany. Inne terminy są interpretowane zbyt szeroko (sterydy) lub niedostatecznie dokładne (kortykosteroidy, kortykoidy), dlatego nie zaleca się ich stosowania.

Głównym glikokortykoidem wydzielanym przez ludzką nadnerczę jest kortyzol. W normalnych warunkach jest uwalniany pulsacyjnie (8-12 odcinków dziennie) z maksimum około 8,00 rano, wraca do poziomu podstawowego do 12:00 po południu i znacznymi przerwami w wydzielaniu wieczorem i w pierwszej połowie nocy. Podczas stosowania glukokortykoidów należy wziąć pod uwagę ten rytm dobowy. Aby zmniejszyć hamowanie produkcji własnych hormonów, cała lub większość dawki egzogennych glikokortykoidów powinna być przepisana wcześnie rano i przestać przyjmować przed południem.

Zastosowanie glukokortykoidów w reumatologii

Wskazania do stosowania preparatów glukokortykoidowych: brak skuteczności NLPZ, do szybkiego złagodzenia ostrego procesu, przywrócenia zdolności do samoopieki, u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami autoimmunologicznymi, ostrym kryzysem immunologicznym.

Bezpośrednie wskazania do stosowania ogólnoustrojowych glukokortykoidów w reumatologii:

  • Zapalenie mięśnia sercowego (ciężkie postacie, ze składnikiem alergicznym),
  • PA: III stopień aktywności, szczególnie z objawami ogólnoustrojowymi, z nieskutecznością innych rodzajów leczenia o stopniu aktywności I-II,
  • Ostra gorączka reumatyczna, SLE, zapalenie skórno-mięśniowe, guzek okołotworowy, twardzina układowa w ostrym, podostrym przebiegu i zaostrzenie przewlekłego przebiegu aktywności II-III stopnia, z aktywnym zespołem stawowym, uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego, uszkodzeniem nerek, płuc, zapalenia mięśni.
  • Układowe zapalenie naczyń.

Skutki uboczne glukokortykoidów

Skutki uboczne glukokortykoidów są powszechnie znane. Według najnowszych danych, gdy glikokortykoidy są stosowane w leczeniu chorób reumatycznych, ryzyko działań niepożądanych w porównaniu ze skutecznością oceniono jako dopuszczalne nie tylko w przypadku krótkotrwałego, ale także długotrwałego stosowania. Wiadomo, że powikłania terapii glukokortykoidami zależą od dawki, ale są już obserwowane przy dawkach poniżej 15 mg / dzień. Tak więc utratę kości w kręgosłupie obserwuje się nawet przy stosowaniu prednizonu w dziennej dawce 7,5 mg i najszybciej rozwija się w pierwszym roku leczenia.

Inne działania niepożądane glukokortykoidów, w tym zwiększona podatność na infekcje, upośledzona tolerancja glukozy, atrofia skóry, tworzenie zaćmy i miopatia, mogą wystąpić u pacjentów przyjmujących stosunkowo małe dawki glukokortykoidów przez kilka lat.

Odmiany glukokortykoidów według czasu działania

  • krótkodziałające: kortyzon, hydrokortyzon,
  • podłoże: prednizolon, metyloprednizolon (metipred, solomedrol itp.), triamcynolon,
  • przedłużone: deksametazon, betametazon.

Prednizolon i metyloprednizolon - zastosowanie w leczeniu stawów

W przeciwieństwie do leków długookresowych, nie tłumią kory kory nadnerczy w porównaniu z lekami krótko działającymi - nie dają jej odpoczynku, ale działają stale, równomiernie.

Najbezpieczniejszym i najskuteczniejszym lekiem do długotrwałego stosowania jest metyloprednizolon: w mniejszym stopniu niż prednizolon powoduje atrofię skóry, mięśni, OP, jest lepiej tolerowany, ma 20% większe działanie przeciwzapalne, stosunkowo rzadkie i nie ciężkie działania niepożądane. Jest wskazany w leczeniu pacjentów z niestabilną psychiką, nadwagą, tendencją do chorób przewodu pokarmowego, zanikiem mięśni, oporny na prednizon.

Tabela 1 - Standaryzowana nomenklatura dawek HA (zalecenia europejskiego konsensusu w sprawie terapii HA, 2001)

Termin

Niska dawka

Średnia dawka

Wysoka dawka

Bardzo wysoka dawka

Terapia pulsowa

Dzienna dawka (odpowiednik prednizonu)

<7,5 mg

7,5-30 mg

30–100 mg

> 100 mg

>, 250 mg na jeden lub kilka dni

Skutki uboczne

Stosunkowo mało

Istotne i zależne od dawki

Poważnie Leczenie długoterminowe nie jest przeprowadzane

Dramatyczna. Długotrwałe leczenie jest niedopuszczalne

Stosunkowo mało w leczeniu <, 5 dni

Zastosowanie

Zwykle opieka podtrzymująca

Wstępne leczenie pierwotnych chorób przewlekłych

Początkowe leczenie podostrych, nie zagrażających życiu zaostrzeń lub zmian trzewnych w RZS i innych ADF *

Początkowa

leczenie ostrych lub zagrażających życiu zaostrzeń SZST, ogólnoustrojowego zapalenia naczyń i RZS

Glukokortykoidy w leczeniu stawów. Terapia tłumiąca

w ostrym

lub zagrażający życiu przebieg TSFST, ogólnoustrojowego zapalenia naczyń i RZS

* SZST - choroby ogólnoustrojowe tkanki łącznej.

Najczęstsze działania niepożądane triamcynolonu to amyotrofia, cushingoid i zaburzenia psychiczne. Zastosowanie deksametazonu i betametazonu w większym stopniu przyczynia się do przyrostu masy ciała, wzrostu ciśnienia krwi, rozwoju OP, wrzodów trawiennych i powikłań skórnych (wybroczyny, rozstępy, trądzik, nadmierne owłosienie). Ponadto deksametazon jest przeciwwskazany u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem powikłań zakaźnych.

Dawki i metody stosowania ogólnoustrojowych glukokortykoidów

Aby ujednolicić ideę dawki różnych leków, Europejskie Sympozjum na temat Terapii Glukokortykoidowej zaleciło wyrażenie jej w miligramach ekwiwalentu prednizonu. Dane te są w przybliżeniu spójne: prednizolon - 5 mg, metyloprednizolon - 4 mg, triamcynolon - 4 mg, deksametazon - 0,75 mg, betametazon - 0,75 mg.

Zwykle glukokortykoidy są przepisywane w dawkach terapeutycznych codziennie ze stopniowym zmniejszaniem dawki do podtrzymania lub odstawienia. Leczenie przerywane (co drugi dzień) zmniejsza ryzyko atrofii kory nadnerczy. W takim przypadku stosowanie 48-godzinnej dawki glukokortykoidów jest przepisywane jednocześnie rano co drugi dzień. Jednak taki reżim często nie jest wystarczająco skuteczny, dlatego stosuje się go po stłumieniu aktywności choroby na etapie odstawienia leku lub przejścia na stosowanie terapii podtrzymującej. Jeśli to możliwe, terapię okołodobową należy prowadzić przy jednorazowym użyciu glikokortykoidów we wczesnych godzinach porannych. Przy wysokiej aktywności choroby taki schemat jest niedopuszczalny, a dzienna dawka jest podzielona na 2-3 dawki. Zaleca się jak najszybsze przejście na pojedynczą dawkę całej dawki rano lub na naprzemienny schemat.

Kontrola powikłań podczas leczenia glikokortykosteroidami

Przy każdej wizycie pacjenta przyjmującego glukokortykoidy przez długi czas konieczna jest kontrola ciśnienia krwi, wielomocz, wielomocz, obrzęk, duszność, zaburzenia widzenia, masa ciała, stan psychiczny, zaburzenia przewodu pokarmowego i wykrywane są ogniska zakażenia.

Monitorowanie rozwoju glikokortykoidów wywołanych przez OP jest standardem opieki nad pacjentami, którzy stale przyjmują te leki. Bez względu na obecność dodatkowych czynników ryzyka OP, densytometria kości jest zalecana raz w roku przez cały okres leczenia glukokortykoidami.

Terapia pulsowa (PT) chorób reumatycznych jest przeprowadzana przy wysokiej i wyjątkowo wysokiej aktywności choroby, zwykle w obecności objawów ogólnoustrojowych. PT jest przeprowadzany przez metyloprednizolon. Tolerancja na terapię pulsową jest zadowalająca. Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia poważnych powikłań, nie należy stosować diuretyków pętlowych w tych dniach i nie należy przekraczać zalecanej szybkości wlewu dożylnego (optymalny czas to 30-60 minut).

Główne kierunki działania lokalnej terapii przeciwreumatycznej

1.

Lokalne zahamowanie stanu zapalnego: HA, dimeksyd, w mniejszym stopniu NLPZ w postaci maści (szczególnie w połączeniu z dimeksydem), napromienianie laserowe.

2)

Miejscowa analgezja: HA, dimeksyd, w mniejszym stopniu - stosowanie przeziębienia.

3)

Zwiększona biodostępność innych leków w związku z tym patologicznym ogniskiem: dimeksyd.

4

Lokalna poprawa funkcji: dimeksyd, masaż, napromienianie laserowe.

Działanie psychoterapeutyczne

Preparaty do stosowania na skórę należą do kategorii objawowej. Są szeroko stosowane ze względu na ich wysokie bezpieczeństwo i udowodnioną skuteczność. Przy podawaniu na skórę leków stężenie substancji czynnej we krwi osiąga około 5% w porównaniu z równymi dawkami przyjmowanymi doustnie, co eliminuje ogólnoustrojowe działanie leku. Jednocześnie stężenie substancji czynnej w leczonych tkankach jest znacznie wyższe, co pozwala uzyskać szybki efekt. Fundusze te mogą zmniejszyć dawkę leków doustnych. U pacjentów z okresowym bólem, którego liczba jest znacząca, mogą osiągnąć efekt kliniczny bez uciekania się do mianowania leków w środku. Terapia lokalna jest wysoce bezpieczna.

Efekt terapeutyczny leków przezskórnych jest określony przez:

  • Działanie głównych składników zawartych w postaci dawkowania.
  • Fakt wcierania maści jest równoważny masażowi ze wszystkimi jego pozytywnymi skutkami.
  • Efekt psychoterapeutyczny: ich regularne stosowanie pozytywnie nastawia pacjentów, budzi zaufanie do powrotu do zdrowia.

„Nieefektywność” lokalnych środków wiąże się zwykle z nieprzestrzeganiem zasad stosowania, skuteczność leczenia wzrasta, gdy pacjent zapozna się z celami i założeniami leczenia, podczas opracowywania planu leczenia z jego udziałem.

Dane z wielu badań klinicznych wykazały, że optymalnym celem jest 4-krotne zastosowanie lokalnego środka dziennie z aktywnym stanem zapalnym - do 5-6. Pasek maści o długości 5-10 cm nakłada się raz na obszar dużych stawów, kostkę, nadgarstek, łokieć, 3-5 cm, a obszar małych stawów dłoni i stóp - 1-2 cm. U osób starszych zmniejsza się przepuszczalność skóry, co wymaga zwiększenia ilość lub częstotliwość stosowania leku.

Przezskórne środki w reumatologii

Zgodnie z głównym składnikiem aktywnym, efektem klinicznym, omawiane leki można pogrupować w następujący sposób (patrz tabela).

Dimetylosulfotlenek jest szeroko stosowany jako środek znieczulający, jako „przewodnik” innych leków w tkance ciała. Ale przede wszystkim ma właściwości przeciwzapalne, zmniejszające przekrwienie i przeciwskurczowe. Zdolność do hamowania procesów zapalnych jest porównywalna z NLPZ. Głównymi wskazaniami do stosowania dimetylosulfotlenku jest obecność aktywnego stanu zapalnego w stawach i tkankach miękkich, zapalenie błony maziowej. Stosuj 1-2 razy dziennie w postaci aplikacji 30-50% roztworu, w połączeniu z heparyną (w stężeniu 250 U / ml), analginą, diklofenakiem (0,025 g / ml), hydrokortyzonem (0,75 mg / ml), kwasem nikotynowym (0,4 mg / ml), z silnym bólem - z lidokainą, prokainą. Efekt kliniczny może wystąpić po 2 aplikacjach, ale zwykle po 10-20 zabiegach.

Tabela 1 - Klasyfikacja i wskazania do stosowania leków przezskórnych w reumatologii

Akcja

Substancja czynna

Nazwy marek

Wskazania do stosowania

1

2)

3)

4

5

Ja Przeciwzapalne

Dimetylosulfotlenek

Dimeksyd

+

+

+

+

Dimetylosulfotlenek, heparyna, dekspantenol

Żel dolobenowy

+

+

+

+

+

NLPZ

+

+

+

+

+

Diklofenak, ibuprofen, piroksykam itp.

Voltaren, żel diklakowy, indometacyna, metindol itp.

Fito i homeopatyczne

Maść z arniki, revmagel, traumeel C itp.

+

+

+

+

+

II. Rozpraszające i denerwujące

Kapsaicyna

Nalewka z papryki Capsicum, Espol, kapsyna

+

+

Jad pszczeli

Apizartron i in.

+

+

+

Jad węża

Viprosal B i in.

+

+

+

Kamfora

Kamfora, kamforyna

+

+

+

III.

Poprawia krążenie krwi

Ekstrakt z kasztanowca, Tronserutin

Indovazin, Venitan, Venoruton, venoplant itp.

+

+

+

+

Hepatrombina

+

+

Heparyna

Lyoton, żel Dolobene itp.

+

+

+

IV. Chondroprotekcyjny

Siarczan chondroityny

Chondroxide

+

V. Inne

Kwas salicylowy

Bom Bengue, sanitas, balsam metolatum itp.

+

+

+

+

Żółć medyczna

+

+

+

+

Uwaga: 1 - zapalenie stawów, zapalenie błony maziowej, 2 - zapalenie kaletki maziowej, zapalenie ścięgna, 3 - artroza, zwyrodnieniowe zmiany stawów, 4 - urazy tkanek miękkich, kości, stawów, 5 - lędźwiowe, bóle stawów, nerwobóle.

Wspólne leki przeciwzapalne

Dimetylosulfotlenek - lek stosowany w leczeniu stawów

Dimetylosulfotlenek jest przeciwwskazany u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ciężką chorobą wieńcową, jaskrą, zaćmą.

Dimetylosulfotlenek jest często zawarty w maściach. Tak więc w 100 g kapsułki zawiera 2,5 g dimeksydu, który w tym przypadku nasila działanie innych składników, „przewodzi” je w tkance. Taka dawka dimeksydu jest niewystarczająca do manifestacji efektu terapeutycznego. 100 g żelu dolobenowego zawiera 15 g dimeksydu. Przy zalecanej przez producenta częstotliwości podawania - 2-4 razy dziennie - w tkankach powstaje wystarczająco wysokie stężenie dimeksydu do manifestacji efektu terapeutycznego tego składnika.

Heparyna - lek stosowany w leczeniu stawów

Głównymi wskazaniami do stosowania tej maści przeciwzapalnej na bazie heparyny są zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, uraz, zapalenie pochewki ścięgna. W tym samym czasie heparyna poprawia mikrokrążenie, tłumi działanie cytokin prozapalnych itp. U pacjentów z chorobami stawów często obserwuje się patologię naczyń kończyn dolnych. Zastosowanie środków opartych na heparynie u tych pacjentów zapewnia dodatkowy efekt terapeutyczny. Ponadto wykazano wzajemne wzmocnienie działania heparyny i sulfotlenku dimetylu. Całkowity efekt tej kombinacji prowadzi do wyraźnego działania przeciwzapalnego, znacznej poprawy mikrokrążenia.

Skład dolobenu, oprócz dimetylosulfotlenku i heparyny, obejmuje dekspantenol (pantenol - witamina H). To ostatnie prowadzi do zmniejszenia podrażnienia skóry, a zatem poprawiona jest miejscowa tolerancja żelu.

Enzym kapsaicyny wyizolowano z papryki, która wyczerpuje zapasy substancji P, endogennego mediatora bólu. W badaniu kontrolowanym placebo kapsaicyna znacznie zmniejszała ból kolana, gdy była stosowana w połączeniu z NLPZ.

Zaleca się rozpoczęcie leczenia stawów 2-4 razy dziennie

Follow us

Don't be shy, get in touch. We love meeting interesting people and making new friends.