Leczenie i poziomy ryzyka nadciśnienia tętniczego

Jest to stan, w którym skurczowe ciśnienie krwi wynosi 140 mm Hg. Art. i powyżej i / lub rozkurczowe ciśnienie krwi 90 mm RT. Art. i wyższe, pod warunkiem, że wartości te są uzyskiwane w wyniku co najmniej trzech pomiarów wykonanych w różnym czasie na tle spokojnego otoczenia, a pacjent tego dnia nie przyjmował leków zmieniających ciśnienie krwi. W tym artykule rozważymy stopień możliwości wystąpienia nadciśnienia i leczenia na różne sposoby. Ważne jest, aby zrozumieć, że nie można zastosować żadnych metod bez konsultacji z lekarzem!

Stopnie ryzyka dla narządów

Jednym z zagrożeń przedłużającego się wzrostu ciśnienia krwi są oznaki uszkodzenia narządów wewnętrznych, tak zwanych narządów docelowych w nadciśnieniu. Należą do nich serce, mózg, nerki, naczynia krwionośne. Uszkodzenie serca (wysoki stopień) może objawiać się przerostem lewej komory, dusznicą bolesną, zawałem mięśnia sercowego, niewydolnością serca i nagłą śmiercią serca, uszkodzeniem mózgu (wysoki stopień) - zakrzepicą i krwotokiem, encefalopatią nadciśnieniową i lukami mózgowymi, nerkami (stopień umiarkowany) - mikroalba białkomocz, przewlekła niewydolność nerek (CRF), naczynia krwionośne (średni stopień) - zaangażowanie siatkówki, tętnic szyjnych, aorty (tętniak) w procesie naczyń krwionośnych. U pacjentów, którzy nie leczili nadciśnienia, 4/5 zgonów spowodowanych było przyczynami i objawami serca, z czego 43% stanowiła przewlekła niewydolność serca, 36% to niewydolność wieńcowa. Przyczyny śmierci dla naczyń mózgowych i nerek są mniej poważne - odpowiednio 14 i 7%.

Jak wpływa na serce?

Ze względu na ciężkość i wysoką częstość występowania objawów zmian serca z nadciśnieniem (u 50% pacjentów) ostatnio stosowano terminy „choroba serca z nadciśnieniem” i „serce z nadciśnieniem”, co oznacza cały kompleks zmian morfologicznych i czynnościowych. E.D. Frohlich (1987) wyróżnia cztery stopnie nadciśnienia serca według stopnia:

Ja

stadium (niski stopień) - nie ma oczywistych zmian w sercu, ale są oznaki naruszenia funkcji rozkurczowej (zgodnie z echokardiografią. Objawy naruszenia funkcji rozkurczowej lewej komory z nadciśnieniem mogą rozwinąć się wcześniej niż zaburzenie skurczowe i być niezależnym czynnikiem ryzyka niewydolności serca.

II

stadium (średni stopień) główne objawy: wzrost lewego przedsionka (zgodnie z echokardiografią i EKG).

III

objawy stadium (wysoki stopień): obecność przerostu lewej komory (według EKG, echokardiografii, radiografii). Przerost lewej komory jest najczęstszym powikłaniem nadciśnienia tętniczego, a powikłanie to jest niezwykle niekorzystnym objawem rokowniczym. Tak więc u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym z przerostem mięśnia sercowego stopień rozwoju wypadków naczyniowych (zawał mięśnia sercowego, udar mózgu) jest 4 razy wyższy, a prawdopodobieństwo śmierci z powodu chorób sercowo-naczyniowych jest 3 razy wyższe w porównaniu do pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez przerostu lewej komory. U nieleczonych pacjentów z wyraźnym przerostem lewej komory - wysoka śmiertelność po dwóch latach wynosi 20%. Echokardiografia jest najdokładniejszą metodą identyfikacji objawów przerostu lewej komory. Według echokardiografii objawy zmian w lewej komorze rozwijają się u ponad 50% pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Zawartość informacji w badaniu rentgenowskim jest niska, ponieważ pozwala zidentyfikować tylko znaczący przerost z rozszerzeniem jamy lewej komory.

IV

objawy stadium (wysoki stopień): rozwój przewlekłej niewydolności serca, możliwe przywiązanie choroby niedokrwiennej serca. Przewlekła niewydolność serca jest klasycznym objawem, „punktem końcowym” nadciśnienia, tj. stan, który nieuchronnie występuje z nadciśnieniem (jeśli pacjent nie umrze wcześniej) i ostatecznie prowadzi do śmierci. W związku z tym należy znać objawy kliniczne i oznaki niewydolności serca oraz metody jej szybkiego wykrywania.

IHD może wystąpić nie tylko z powodu uszkodzenia tętnic wieńcowych (ich oddziałów nasierdziowych), ale także z powodu mikrourazów.

Co może być nie tak z nerkami?

Nerki zajmują jedno z centralnych miejsc w regulacji ciśnienia krwi, które jest związane z produkcją substancji wazoaktywnych. Czynność nerek ocenia się na podstawie wskaźnika filtracji kłębuszkowej. W przypadku nieskomplikowanego nadciśnienia tętniczego jest to zwykle normalne. W przypadku wyraźnego lub złośliwego nadciśnienia szybkość filtracji kłębuszkowej jest znacznie zmniejszona. Ponieważ stałe nadciśnienie w kłębuszkach prowadzi do zakłócenia funkcji błon kłębuszkowych, uważa się, że szybkość filtracji kłębuszkowej przy długotrwałym nadciśnieniu zależy od poziomu ciśnienia krwi: im wyższe ciśnienie krwi, tym jest ono niższe. Ponadto, utrzymując wysokie ciśnienie krwi, dochodzi do zwężenia tętnicy nerkowej, co prowadzi do wczesnego niedokrwienia bliższych zwiniętych kanalików z upośledzoną funkcją, a następnie do uszkodzenia całego nefronu.

{$adcode4}

Częstość występowania nefrosklerozy z nadciśnieniem - charakterystycznego powikłania nadciśnienia - objawia się zmniejszeniem czynności wydalniczej nerek. Głównymi czynnikami predysponującymi do rozwoju nefrosklerozy są: starość, płeć męska, zmniejszona tolerancja glukozy. Głównymi wskaźnikami zaangażowania nerek w patologiczny proces nadciśnienia są oznaki kreatyniny we krwi i stężenie białka w moczu.

Stężenie kreatyniny we krwi koreluje z poziomem ciśnienia krwi, a także z prawdopodobieństwem rozwoju chorób sercowo-naczyniowych w przyszłości. Wysoki klirens kreatyniny, odzwierciedlający hiperfiltrację kłębuszkową, można uznać za kliniczny marker wczesnego stadium nadciśnieniowego uszkodzenia nerek. W przypadku mikroalbuminurii ilość wydzielanego białka dochodzi do 300 mg / dobę. Uwalnianie białka powyżej 300 mg / dzień jest uważane za białkomocz.

Zmiana pracy naczyń krwionośnych

Objawy podwyższonego OPSS odgrywają jedną z wiodących ról w utrzymywaniu wysokiego ciśnienia krwi, podczas gdy naczynia są również jednym z narządów docelowych: uszkodzenie małych tętnic mózgu (niedrożność lub mikrtętniak) może prowadzić do udarów, a objawy tętnic nerkowych mogą prowadzić do upośledzenia funkcji .

{$adcode5}

Stratyfikacja nadciśnienia tętniczego

  • Wraz z nagromadzeniem danych epidemiologicznych dotyczących naturalnego przebiegu choroby, widoczny był stały wzrost stopnia zachorowalności i umieralności z przyczyn sercowo-naczyniowych wraz ze wzrostem ciśnienia krwi. Nie było jednak możliwe wyraźne rozróżnienie normalnego i patologicznego poziomu ciśnienia krwi. Prawdopodobieństwo powikłań wzrasta wraz ze wzrostem ciśnienia krwi, nawet w granicach normy. Ponadto zdecydowana większość występowania objawów powikłań sercowo-naczyniowych jest rejestrowana u osób z niewielkim wzrostem ciśnienia krwi.
  • U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym rokowanie objawów zależy nie tylko od poziomu ciśnienia krwi. Obecność współistniejących czynników, stopień zaangażowania narządów docelowych w proces, a także obecność powiązanych stanów klinicznych są nie mniej ważne niż stopień wzrostu ciśnienia krwi, w związku z którym stratyfikacja pacjentów w zależności od stopnia jest wprowadzana do nowoczesnej klasyfikacji.
  • Rozwarstwienie pacjentów opiera się na tradycyjnej ocenie objawów uszkodzenia narządu docelowego i powikłań sercowo-naczyniowych. Pozwala na jakościową ocenę indywidualnego rokowania (im większe prawdopodobieństwo, tym gorsze rokowanie) i identyfikację grup o przeważającym wsparciu społeczno-medycznym.

Do oceny ilościowej stosuje się metody obliczania ryzyka choroby niedokrwiennej serca w ciągu 10 lat zaproponowane przez Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne, Europejskie Towarzystwo Miażdżycy i Europejskie Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego i opisane w raporcie rosyjskich ekspertów na temat badań nadciśnienia (DAG1). Całkowite ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych jest obliczane z uwzględnieniem choroby niedokrwiennej serca (jest pomnożone przez współczynnik 4/3. Na przykład, jeśli ryzyko choroby niedokrwiennej serca wynosi 30%, prawdopodobieństwo powikłań sercowo-naczyniowych wynosi 40%).

Grupa niskiego ryzyka

Ta grupa niskiego stopnia obejmuje mężczyzn i kobiety w wieku poniżej 55 lat z objawami nadciśnienia I stopnia przy braku czynników, uszkodzeniu narządu docelowego i współistniejącej chorobie sercowo-naczyniowej. Możliwość wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych w ciągu następnych 10 lat wynosi mniej niż 15%.

Grupa średniego ryzyka

Ryzyko to obejmuje pacjentów z szerokim zakresem ciśnienia krwi. Główną oznaką przynależności do tego stopnia ryzyka jest obecność czynników ryzyka (u mężczyzn powyżej 55 lat, u kobiet powyżej 65 lat, palenie tytoniu, cholesterol powyżej 6,5 mmol / l, historia rodzinna wczesnych chorób sercowo-naczyniowych) przy braku objawów uszkodzenia narządów cele i / lub powiązane choroby. Innymi słowy, ten stopień ryzyka nadciśnienia łączy pacjentów z objawami niewielkiego wzrostu ciśnienia krwi i licznymi oznakami ryzyka oraz pacjentów z wyraźnym wzrostem ciśnienia krwi. Ryzyko wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych w ciągu następnych 10 lat wynosi 15-20%.

{$adcode6}

Grupa wysokiego ryzyka

Ten stopień ryzyka obejmuje pacjentów z objawami uszkodzenia narządu docelowego (przerost lewej komory serca zgodnie z EKG, echokardiografia, białkomocz lub kreatynina 1,2-2 mg / dl, uogólnione lub ogniskowe zwężenie tętnic siatkówki), niezależnie od stopnia nadciśnienia i powiązanych czynników ryzyko Ryzyko wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych w ciągu następnych 10 lat przekracza 20%.

Grupa bardzo wysokiego ryzyka

Ta grupa ryzyka obejmuje pacjentów z objawami powiązanej choroby (dusznica bolesna i / lub zawał mięśnia sercowego, poprzednia operacja rewaskularyzacji, niewydolność serca, udar mózgu lub przemijający atak niedokrwienny, nefropatia, przewlekła niewydolność nerek, choroba naczyń obwodowych, retinopatia III- IV stopień), niezależnie od stopnia nadciśnienia. Do tej grupy należą również pacjenci z wysokim i normalnym ciśnieniem krwi w obecności objawów cukrzycy. Ryzyko wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych w ciągu następnych 10 lat przekracza 30%.

Terapia domowa

U wszystkich pacjentów wskazane jest nielekowe leczenie nadciśnienia tętniczego. U 40–60% pacjentów z początkowym stadium nadciśnienia tętniczego (niskie ryzyko) z niskim ciśnieniem krwi normalizuje się bez użycia leków. W przypadku ciężkiego nadciśnienia leczenie nielekowe w połączeniu z lekiem pomaga zmniejszyć dawkę przyjmowanych leków, a tym samym zmniejsza ryzyko ich działań niepożądanych. Głównymi miarami nadciśnienia są dieta, zmniejszenie nadmiaru masy ciała, wystarczająca aktywność fizyczna.

{$adcode7}

Aktywność fizyczna

Odpowiednia aktywność fizyczna typu cyklicznego (chodzenie, bieganie lekko, jazda na nartach) przy braku przeciwwskazań z serca (CHD), naczyń krwionośnych nóg (zatarcie miażdżycy), centralnego układu nerwowego (wypadek naczyniowo-mózgowy) obniża ciśnienie krwi, a przy niskich poziomach może również normalizować go z nadciśnieniem . Jednocześnie leki na nadciśnienie zalecają umiarkowanie i stopniowość dawkowania aktywności fizycznej. Niepożądana aktywność fizyczna z wysokim poziomem stresu emocjonalnego (zawody, gimnastyka), a także wysiłek izometryczny (podnoszenie ciężarów). Mechanizmy prowadzące do obniżenia ciśnienia krwi są uważane za zmniejszenie pojemności minutowej serca, zmniejszenie częstości akcji serca lub ich kombinację.

Inne metody nielekowe

Inne metody przeciwnadciśnieniowe zachowują również swoje znaczenie: psychologiczne (psychoterapia, trening autogenny, relaksacja), akupunktura, masaż, metody fizjoterapeutyczne (elektryzowanie, prądy diadynamiczne, hiperbaryczne natlenienie), zabiegi wodne (pływanie, prysznic, w tym kontrast), ziołolecznictwo ( aronia, nalewka z głogu, motherwort, opłaty z torfowiska bagiennego, głóg, nieśmiertelnik, melilot).

Organizacja diety

{$adcode8}

Żywność, która może zwiększyć napięcie naczyniowe i podrażnić układ nerwowy (bogate zupy mięsne, smażone mięso, mocna kawa, napoje alkoholowe, pikantne i pikantne potrawy) należy wykluczyć z diety nadciśnienia. Ogromne znaczenie ma walka z otyłością przeciw nadciśnieniu. Jedzenie powinno być lekko osolone (nie więcej niż 4-5 g soli kuchennej dziennie).

W leczeniu nadciśnienia stosuje się metody niefarmakologiczne i leki przeciwnadciśnieniowe o innym mechanizmie działania. Nielekowe metody leczenia nadciśnienia tętniczego można stosować zarówno niezależnie, jak iw połączeniu z innymi. Spośród niefarmakologicznych środków wpływających na nadciśnienie ogromne znaczenie ma trening fizyczny. Udowodniono, że trening fizyczny w przypadku nadciśnienia tętniczego zwiększa zdolności adaptacyjne organizmu, normalizuje funkcję układu depresyjnego i pozytywnie wpływa na sferę psychoemocjonalną pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Ćwiczenia fizyczne dla pacjentów z nadciśnieniem tętniczym są wskazane w terapii ruchowej, dawkowaniu na rowerze, pływaniu i rowerach treningowych.

Nowoczesne leczenie nadciśnienia tętniczego

Krwotok mózgowy

Powinno to mieć na celu zwalczanie obrzęku mózgu i upośledzonych funkcji życiowych, zatrzymywanie krwawienia, obniżanie ciśnienia krwi i zwiększanie krzepnięcia krwi. W celu obniżenia ciśnienia krwi stosuje się dibazol, magnez siarczanowy, chlorpromazynę, blokery zwojów, promedol. W takim przypadku ciśnienie krwi mierzy się co 20–30 minut, przy spadku ciśnienia krwi do 140–120/80–75 mm RT. Art. podawanie leków na nadciśnienie tętnicze jest przerywane. Krzepliwość krwi jest zwiększona przez wprowadzenie chlorku wapnia lub glukonianu wapnia, Vicasol, kwasu askorbinowego, kwasu epsilonaminokapronowego.

Terapia przeciw udarowi niedokrwiennemu

Walka z nadciśnieniem w zawale mózgu ma na celu poprawę ukrwienia mózgu. Wskazane jest stosowanie przy wysokim ryzyku papaweryny, no-shpa, aminofiliny, preparatów kwasu nikotynowego, stugeronu. Aby poprawić mikrokrążenie, reopoliglukinę podaje się dożylnie.

Encefalopatia nadciśnieniowa

Terapia ta polega przede wszystkim na szybkim spadku ciśnienia krwi. W tym celu przepisuje się z dużym ryzykiem nitroprusydek sodu, blokery zwojów, leki moczopędne równolegle z dożylnym, zwykle furosemidem. Podanie magnezu siarczanowego domięśniowo i dożylnie kawintonowi ma pozytywny wpływ.

Specyficzne leczenie nefrosklerozy u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nie istnieje. Należy pamiętać, że przyjmowanie dużych dawek leków moczopędnych niesie ze sobą duże ryzyko i może zaostrzyć niewydolność nerek z powodu zmniejszenia objętości krążącej krwi. Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym z zaburzeniami czynności nerek powinni być lepiej leczeni antagonistami furosemidu i aldosteronu. Hemodynamika nerkowa i filtracja kłębuszkowa sympatykolitycznego działania centralnego nie pogarszają się - klonidyna, dopegia, blokery adrenergiczne. Jeśli niewydolność nerek nie podlega metodom zachowawczym, wykonuje się hemosorpcję, hemodializę, a czasem przeszczep nerki.

Kryzys nadciśnieniowy

  • Leczenie nadciśnienia tętniczego nadciśnieniem tętniczym powinno mieć na celu maksymalny odpoczynek psychiczny i fizyczny (podniesiona pozycja głowy) oraz obniżenie ciśnienia krwi. Jeśli konieczne jest wstanie z łóżka, pacjent z wysokim nadciśnieniem tętniczym nie powinien nadmiernie obciążać mięśni brzucha i szyi, powinien obrócić się na boku, a następnie opuścić nogi na podłogę, opierając ręce na krawędzi łóżka, unieść ciało, przenieść się do pozycji pionowej, trzymając oparcie krzesła rękami.
  • Po wyeliminowaniu HA z przełomem nadciśnieniowym pierwszego rzędu, występującym z ciężkim zespołem neurowegetatywnym, zaleca się rozpoczęcie leczenia doraźnego od dożylnego lub domięśniowego podania środków uspokajających (2 ml 0,5% roztworu seduksenu) lub leków przeciwpsychotycznych (2 ml 0,25% roztworu) droperidol). Przy wysokim stopniu ryzyka przy wysokim ciśnieniu krwi i powtarzających się wymiotach 1 ml 2,5% roztworu chlorpromazyny można podawać domięśniowo (ma zarówno działanie blokujące receptory α-adrenergiczne, jak i uspokajające). W przypadku ciężkiego zespołu wegetatywnego można również zastosować β-blokery (1–2 ml 1% roztworu piroksanu).
  • W przypadku braku działania hipotensyjnego powyższych leków wskazane jest dożylne podanie dibazolu (10-15 ml 0,5% roztworu). Jego działanie hipotensyjne wynika ze zmniejszenia pojemności minutowej serca i zmniejszenia całkowitego obwodowego oporu naczyniowego. Przy wyraźnym hiperkinetycznym typie hemodynamiki zaleca się przede wszystkim blokery β-adrenergiczne (z zachowaniem ostrożności u osób starszych): obzidan lub Inderal 1 do 2 ml (do 5 ml) 0,1% roztworu dożylnie powoli w 20 mililitrach izotonicznego roztworu chlorku sodu pod kontrolą pulsu . Leki te, osłabiając współczujące działanie na β-adrenoreceptory serca, zmniejszają częstość akcji serca i wartość pojemności minutowej serca.
  • Trwałe nadciśnienie tętnicze
    • Podczas leczenia pacjentów z wysokim stopniem ryzyka utrzymującym się nadciśnieniem tętniczym i ciężkim pobudzeniem emocjonalnym można zastosować domięśniowe lub dożylne powolne (najlepiej kroplowe) podawanie racedilu (1 ml roztworu 0,1% lub 0,25%). Przeciwnadciśnieniowe działanie leku w leczeniu nadciśnienia tętniczego wynika z centralnego i obwodowego efektu sympatolitycznego. W niektórych przypadkach, w obecności objawów klinicznych charakterystycznych dla angiospastycznego typu udaru naczyniowo-mózgowego, podaje się domięśniowo 4 ml 2% roztworu papaweryny lub no-shpa.
    • Należy jednak pamiętać, że przy zastoju mózgowym papaweryna jest niebezpieczna, ponieważ zmniejsza odpływ żylny z mózgu. Aby poprawić przepływ krwi w mózgu i odwodnienie, aminofilina (5-10 ml 2,4% roztworu w 40% roztworze glukozy lub izotonicznym roztworze chlorku sodu) jest przepisywana dożylnie. Oczywisty efekt w kryzysach GK w leczeniu pierwszego rzędu uzyskuje się również poprzez doustne podawanie leków (na przykład anapryliny, klonidyny, kordanu, nifedypiny itp.) Popijając gorącą wodą.
    • W leczeniu zapalenia wątroby typu A z nadciśnieniem tętniczym drugiego rzędu z przewagą hipokinetycznego typu hemodynamiki zaleca się klonidynę na 1 ml 0,01% roztworu w 100 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu przez dożylne kroplówki pod kontrolą ciśnienia krwi, ponieważ jego paradoksalny wzrost, chlorpromazyna, leki moczopędne ( 2 - 4 ml Lasix dożylnie), 10-20 ml 25% roztworu siarczanu magnezu domięśniowo, ciepło do nóg, zimno do głowy.
    • Pokazane są również środki dezagregujące (trójskładnikowe 5-10 ml dożylnie w soli fizjologicznej), leki poprawiające mikrokrążenie (reopoliglyukina 200 - 400 ml dożylnie), apressyna (hydralazyna) 10 do 20 ml dożylnie powoli (lub domięśniowo), nitroprusydek sodu, izoptyna , Cavinton w dawce 20 mg na 150 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu dożylnie.
    • Dzięki eukinetycznemu typowi HA siarczan magnezu, duże dawki lasiksu (80-120 mg), droperidol, piroksanum (2–3 ml 1% roztworu domięśniowo z oczywistymi zaburzeniami podwzgórza - dreszcze, uczucie strachu, gorączka - są szczególnie skuteczne w leczeniu nadciśnienia tętniczego ciało).

    Leczniczy masaż wibracyjny

    Pacjentom z uporczywymi bólami głowy w leczeniu nadciśnienia tętniczego, z powodu trudności w odpływie żylnym z jamy czaszki, zaleca się masowanie okolicy nadobojczykowej w miejscu projekcji prawej i lewej żyły szyjnej wewnętrznej. W tym obszarze wewnętrzne żyły szyjne tworzą dolną bańkę, w której znajdują się zastawki, przed połączeniem z żyłami podobojczykowymi. Efekt wibromasażu w przypadku nadciśnienia tętniczego w projekcji nadczaszkowej zwiększa odpływ żylny z jamy czaszki.

    Masaż wibracyjny jest wykonywany przez elektryczny masażer typu BM-1 jednocześnie na obu nadobojczykowych projekcjach żył przez 10 minut. Przebieg leczenia składa się z 10 do 15 procedur. Dobry efekt terapeutyczny obserwuje się, przepisując miejscowy hydromasaż synchrotermokontrastowy poprzez jednoczesne narażenie na strumienie ciepłej i zimnej wody. Aby to zrobić, użyj urządzenia do masażu „Contrast-1”. Strefy narażenia: kołnierz oraz kręgosłup szyjny i piersiowy. Czas trwania jednej procedury wynosi 7-10 minut.

    Optyczne generatory kwantowe

    Nowoczesne optyczne generatory kwantowe (lasery) są również szeroko stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego o wysokim stopniu ryzyka. Promieniowanie laserowe (monochromatyczne światło czerwone) działa na baroreceptory dużych naczyń, a w szczególności na mechanoreceptory stref synocarotid, które są zaangażowane zarówno w krótko-, jak i długoterminową regulację ciśnienia krwi. W tym celu stosuje się fizjoterapeutyczny zespół laserowy ULF-01. Napromienianie laserowe przeprowadza się jednocześnie w obu strefach sinokarotydów. Czas ekspozycji 10 min. Przebieg leczenia nadciśnienia tętniczego składa się z 10 do 12 zabiegów. Nowoczesne leki przeciwnadciśnieniowe można podzielić na następujące grupy:

    1.

    Leki, które zmniejszają funkcję ośrodka naczynioruchowego o wysokim stopniu ryzyka w leczeniu nadciśnienia tętniczego (tabletki nasenne, uspokajające, uspokajające). 2)

    Leki współczulne, głównie o działaniu centralnym: klonidyna (hemiton), metylodopa (dopegit), alkaloidy rauwolfiny (rezerpina, rauvazan). 3)

    Środki, które blokują przekazywanie wzbudzenia w zwojach wegetatywnych (blokery zwojów - hygronium, gangleron, pentamina, piren itp.). 4

    Środki działające w dziedzinie zakończeń pozwojonowych włókien współczulnych w leczeniu nadciśnienia tętniczego (czynniki sympatyolityczne): oktadyna (izobaryna), rezerpina, raunatyna, metylodopa. 5

    Środki działające na receptory adrenergiczne:

    • 1,2 - blokujące receptory adrenergiczne: fentolamina, tropafen, piroksan itp.
    • 1-blokery: prososin (minipress)
    • Nie-kardioselektywne blokery adrenergiczne (1 i 2): propranolol (anaprilin, obzidan, trazikor), oxprenolol (trazikor), pindolol (wisken) itp.
    • Blokery kardioselektywne (1): talinolol (cordanum), acebutalol (sektorowy), atenolol (tenormin) itp.
    6.

    Czynnikami wpływającymi na układ renina-angiotensyna w leczeniu nadciśnienia tętniczego są inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę: kaptopryl (tenziomina, kapoten), antagoniści angiotensyny II: soralazyna. 7

    Środki rozszerzające naczynia krwionośne (leki miotropowe):

    • Rozszerzając głównie tętniczki: apressynę, papawerynę, dibazol, no-spa, siarczan magnezu itp.
    • Pęczniejące, głównie żyłki: azotany, azotany, molsidamina (korwaton).
    • Rozszerzając jednocześnie tętniczki i żyły: nitroprusydek sodu (naniprus).
    • Głównie wpływający na mózgowy przepływ krwi: cynaryzyna (stugeron), cavinton itp.
    8

    Blokery kanałów wapniowych w leczeniu nadciśnienia tętniczego wysokiego ryzyka: fenigidyna (corinfarum, nifedypina), foridon, werapamil (izoptyna, finoptyna), senzit itp. 9.

    Środki wpływające na metabolizm wodno-elektrolitowy (leki moczopędne): tiazyd - hipotiazyd, „pętla” - furosemid, brinaldix, oszczędzający potas - triamteren, amiloryd, spironolakton (weroshpiron). 10

    Połączone leki przeciwnadciśnieniowe (wieloskładnikowe): adelfan, trireside K, brinerdin, kristepin itp.

    Follow us

    Don't be shy, get in touch. We love meeting interesting people and making new friends.