Nagły wypadek porażenia prądem | Stopień szoku oparzeniowego

Wstrząs oparzeniowy jest procesem patologicznym, opartym na rozległym uszkodzeniu termicznym skóry i tkanek leżących u jej podstaw, prowadzącym do poważnych zaburzeń hemodynamicznych z dominującym zaburzeniem mikrokrążenia i procesów metabolicznych w spalonym ciele. Intensywny impuls aferentny z dotkniętych tkanek zarówno w czasie oparzenia, jak i po nim, ruch białka, wody, elektrolitów w spalonych tkankach, tworzenie się w nich toksycznych substancji prowadzi do zmiany funkcji ośrodkowego układu nerwowego, gruczołów wydzielania wewnętrznego i do zakłócenia aktywności zasadniczo wszystkich układy ciała.

Spalić klinikę wstrząsu

W okresie szoku oparzeniowego (pierwsze 2-3 dni) szczególnie ważne są zaburzenia krążenia. Objętość krążącej krwi jest zmniejszona, występuje hipoproteinemia, a zawartość albuminy we krwi jest znacznie zmniejszona. Z powodu objawów zaburzeń krążenia rozwija się niedotlenienie, równowaga kwasowo-zasadowa przesuwa się w kierunku kwasicy. Kwasica metaboliczna prowadzi do uszkodzenia błon komórkowych, w wyniku czego enzymy proteolityczne rozprzestrzeniają się w komórce i wychodzą poza nią, wchodząc do łożyska naczyniowego.

Niewydolność krążenia, w tym w okolicy wątrobowo-porodowej, jest głównym objawem upośledzenia funkcji wątroby w szoku oparzeniowym: przeciwtoksyczny, białkowy, wydalany. Pojawiają się oznaki postępującego niedoboru witamin C, grupy B, kwasu nikotynowego. Głębokie zaburzenia hemodynamiki, mikrokrążenia, równowagi wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej powodują zahamowanie wydalania, koncentracji, filtracji i innych funkcji nerek. Jednym z objawów zaburzeń nerek w szoku oparzeniowym jest rozwój oligoanurii, a nawet bezmoczu. Te same zaburzenia mogą prowadzić do powstawania stresujących wrzodów żołądkowo-jelitowych, często komplikowanych przez krwawienie.

Oznaki porażenia prądem

Wstrząs oparzeniowy nie ma charakterystycznych cech diagnostycznych. U pacjenta w stanie szoku oparzeniowego ciśnienie krwi nie spada zauważalnie, pacjent jest przytomny i we wczesnym okresie może nie sprawiać wrażenia poważnego pacjenta, ponieważ mechanizmy kompensacyjne stabilizują główne wskaźniki homeostazy przez pewien okres. Jeśli pacjent z objawami poparzenia jest nieprzytomny, konieczne jest dodatkowe badanie w celu zidentyfikowania objawów współistniejącej patologii (TBI, zatrucie produktami spalania, udar, zatrucie alkoholem lub narkotykami itp.).

Aby opracować taktykę medyczną i określić ilość pomocy przy oznakach szoku poparzeniowego, konieczne są obiektywne testy, które określają stan pacjenta. We wczesnym okresie obejmują one dane: obszar i głębokość zmiany, lokalizację oparzenia, wiek ofiary. Na podstawie tych wskaźników wyróżnia się trzy stopnie szoku oparzeniowego. Zwracają również uwagę na stan dróg oddechowych, ponieważ oparzenie tego obszaru jest równoważne pod względem ciężkości z głębokim oparzeniem wynoszącym 10% powierzchni ciała lub 30% oparzeń powierzchownych.

Stopień szoku oparzeniowego

Łagodny szok poparzeniowy u osób w średnim wieku (16–50 lat) rozwija się przy obszarze oparzenia wynoszącym 10–20% powierzchni ciała. Znaki zewnętrzne - pacjent jest spokojny lub lekko podniecony, skóra jest blada, możliwe są dreszcze, umiarkowane pragnienie. Nudności i wymioty występują rzadko. Puls w zakresie 100 bpm. PIEKŁO w normalnych granicach. Hematokryt 46–47%. Hemoglobina 152-155 g / l. Leukocytoza 12-14x109. W przypadku normalnej diurezy dochodzi do okresowego zmniejszania godzinnej produkcji moczu (mniej niż 50 ml). Dzięki terminowemu leczeniu wstrząs oparzeniowy jest eliminowany po 24-36 godzinach.

Ciężki szok poparzeniowy u osób w średnim wieku rozwija się z całkowitym obszarem oparzenia 21-40% powierzchni ciała, głębokim - nie więcej niż 20%. W pierwszych godzinach charakterystyczne są objawy pobudzenia psychoruchowego, a następnie zahamowanie, wyraźna świadomość. Nudności i wymioty są częste. Skóra i błony śluzowe są blade, suche. Tachykardia 115-120 uderzeń / min. PIEKŁO 100-110 mm RT. Art. Godzinę diurezy zmniejsza się do 40 ml. Azotemia, rozwija się hemokoncentracja. Hematokryt 51–53%. Hemoglobina 166-170 g / l, leukocytoza do 14-16x109. Narasta kwasica metaboliczna. Czas trwania silnego wstrząsu wynosi 48-60 godzin.

Niezwykle silny szok poparzeniowy obserwuje się przy głębokich oparzeniach przekraczających 40% powierzchni ciała i charakteryzuje się poważnymi zaburzeniami. Krótkotrwałe podekscytowanie zastępuje zahamowanie, apatia. Świadomość jest zwykle zachowana, ale można ją także pomylić. Skóra jest blada, cyjanotyczna, z ziemistym odcieniem. Wyrażane są znaki - dreszcze, intensywne pragnienie. Charakterystyczne są oznaki szoku oparzeniowego - nudności i powtarzające się wymioty. Pod koniec pierwszego dnia nasilają się oznaki uszkodzenia przewodu pokarmowego. Tachykardia jest ostro wyrażona - tętno (tętno) 130 uderzeń / min. Ciśnienie skurczowe obniża się do 90 mm Hg. Art. Przy szoku oparzeniowym o ekstremalnym nasileniu rozwija się skąpomocz lub oligoanuria. Godzinna diureza mniejsza niż 30 ml. Hemoglobinuria, azotemia, hemokoncentracja są wyrażane. Hematokryt 55–60%. Hemoglobina 172 g / l i więcej, leukocytoza ponad 20x109. Kwasica metaboliczna, hiperkaliemia. Czas trwania bardzo silnego wstrząsu wynosi 60-72 godzin.

Powyższy obraz szoku oparzeniowego jest charakterystyczny dla ofiar młodych i w średnim wieku (16–50 lat). Należy jednak pamiętać, że szok poparzeniowy u dzieci i osób powyżej 60 roku życia może wystąpić przy mniejszym całkowitym obszarze uszkodzenia (od 5% powierzchni ciała).

Pogotowie ratunkowe w przypadku porażenia prądem

Terapia przeciwstrząsowa obejmuje zestaw środków mających na celu powstrzymanie bólu podczas szoku poparzeniowego i zmniejszenie stresu emocjonalnego, przywrócenie skutecznej hemodynamiki, normalizację oddychania zewnętrznego i wymiany gazowej, eliminację kwasicy, zapobieganie i leczenie zaburzeń czynności nerek, korygowanie zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej oraz uzupełnianie niedoboru białka i eliminacja narastającego zatrucia i zaburzeń metabolicznych. Spośród ogólnych środków w leczeniu szoku oparzeniowego zaleca się ocieplenie pacjenta. Jeśli nie ma wymiotów, z porażeniem prądem należy pić gorącą słodką herbatę lub kawę, alkaliczną wodę mineralną lub zwykły roztwór soli fizjologicznej (1–2 g sody do picia i 3-4 g soli kuchennej na 1 litr wody).

Intensywna opieka nad pacjentami ze wstrząsem poparzeniowym odbywa się zgodnie z zasadą „reguły trzech cewników”:

{$adcode4}
  • jeden cewnik wprowadza się do nosa, aby wdmuchać tlen,
  • drugi - do pęcherza moczowego, aby kontrolować godzinny wydatek moczu,
  • trzeci - do żyły centralnej w celu przeprowadzenia terapii infuzyjnej i kontroli CVP.

Pacjent będący w stanie szoku oparzeniowego nie wytwarza toalety na ranę oparzeniową podczas leczenia; głębokość zmiany oparzeniowej jest określana po usunięciu z szoku. W przypadku niezłomnych wymiotów należy zastosować drenaż żołądka, wprowadzając rurkę nosowo-żołądkową. Wyraźny wzdęcie jest wskazaniem do wprowadzenia rury odpowietrzającej. Podczas leczenia wstrząsu po oparzeniu należy ściśle kontrolować bilans wodny, biorąc pod uwagę całe spożycie płynów (dojelitowo i pozajelitowo) oraz jego wydalanie. Aby zapobiec powstawaniu wrzodów stresowych i krwawień z przewodu pokarmowego, konieczne jest przepisanie blokerów H2-histaminy i leków zobojętniających sok żołądkowy od pierwszego dnia.

Aby zwalczyć ból w szoku poparzeniowym, leki przeciwbólowe (omnopon lub promedol) podaje się dożylnie (2-3 razy pierwszego dnia) z lekami przeciwhistaminowymi (difenhydramina, pipolfen), które wraz ze wzrostem działania przeciwbólowego mają działanie uspokajające i przeciwwymiotne. Przy silnym podnieceniu z oznakami szoku oparzeniowego dożylnie podaje się hydroksymaślan sodu 50-100 mg / kg. Lek ten powoduje sen zbliżony do funkcjonalnego, nie hamuje oddychania, umiarkowanie podnosi ciśnienie krwi i zwiększa odporność organizmu na niedotlenienie.

Dobry efekt przeciwbólowy, uspokajający i przeciwwymiotny w przypadku szoku oparzeniowego ma przeciwpsychotyczny droperidol w dawce 2-3 ml. W razie potrzeby można to powtórzyć 2-3 razy dziennie. 200 ml 0,125% ciepłego roztworu nowokainy wstrzykuje się dożylnie lub kroplami.

Wszelkie leczenie wstrząsu oparzeniowego sprowadza się głównie do wlewów dożylnych różnych leków, zastrzyki podskórne i domięśniowe są nieskuteczne. Roztwory podawane podczas terapii infuzyjnej szoku oparzeniowego dzielą się na trzy grupy:

{$adcode5}
  • uzupełnienie objętości wewnątrznaczyniowej (osocze, albumina, białko, dekstryny),
  • rozprzestrzenia się w przestrzeni pozakomórkowej z płynem pozakomórkowym, ale nie przenika do komórek (roztwory chlorku sodu),
  • zwiększenie objętości wszystkich płynnych sektorów ciała (roztwory glukozy).

W celu zwalczania hipowolemii szeroko stosuje się natywne koloidy - białkowe produkty krwiopochodne (natywne i suche osocze, albumina, białko) i koloidy syntetyczne (poliglukina, reopoliglyukina), hemodeza.

W praktyce klinicznej wydaje się właściwe w pierwszych godzinach po urazie podczas opieki w nagłych wypadkach w przypadku wstrząsu po oparzeniu, wprowadzenie poliglucyny, nowokainy, laktasolu. Po uzupełnieniu BCC dodaje się napary substytutów krwi dla działania reologicznego, roztwory glukozy i soli.

Dawki mediów infuzyjnych w leczeniu wstrząsu oparzeniowego

Dzienna dawka środków infuzyjnych do łagodnego szoku poparzeniowego podczas leczenia wynosi do 3000 ml dla dorosłych i do 1500-2000 ml dla dzieci. Z oznakami poważnego szoku poparzeniowego - do 4000-5000 ml i do 2500 dla dzieci. Z wyjątkowo silnym wstrząsem poparzeniowym - do 5000-7500 ml i do 3000 dla dzieci. Stosunek roztworów koloidalnych i glukozowo-solnych powinien wynosić:

  • 1.1: 1 - z płucem,
  • 2: 1: 1 - z ciężkim
  • 3: 2: 1 - z wyjątkowo silnym porażeniem prądem.

W takim przypadku musisz przestrzegać szeregu następujących przepisów:

{$adcode6}
  • wstrzyknięta objętość płynu nie powinna przekraczać 10% masy ciała pacjenta,
  • w ciągu pierwszych ośmiu godzin od oparzenia (okres maksymalnej utraty płynów) 1/2 lub nawet 2/3 objętości płynu przeznaczonej na pierwszy dzień podaje się dożylnie
  • drugiego i, jeśli to konieczne, trzeciego dnia, przenieś połowę zużytych objętości w ciągu pierwszych 24 godzin.

U pacjentów w podeszłym wieku i starczych ilość płynu dożylnego podawanego w przypadku wstrząsu oparzeniowego nie powinna przekraczać 3-4 litrów dziennie. W takim przypadku infuzję należy przeprowadzać wolniej niż u osób w średnim wieku. W przypadku pacjentów z historią w przeszłości, cierpiących na ciężkie choroby sercowo-naczyniowe i płucne oraz u pacjentów z NDP (oparzeniem dróg oddechowych) całkowita liczba środków do infuzji i przetaczania jest zmniejszona o 1/3. Terapia infuzyjno-transfuzyjna szoku oparzeniowego nie ogranicza się do wprowadzenia niektórych płynów. Jednocześnie wymagany jest zestaw środków w celu wyeliminowania zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, nerek, wątroby i innych narządów i układów.

Ważnym elementem w leczeniu szoku oparzeniowego jest wprowadzenie heparyny, która zapobiega rozwojowi nieodwracalnych zmian w mikrokrążeniu i poprawia dezagregację ukształtowanych elementów. Leczenie wstrząsu heparyną należy rozpocząć natychmiast po przybyciu ofiary. Wprowadzono 5 tysięcy jednostek. dożylnie co 4 godziny pod kontrolą krzepnięcia krwi (PTI).

Aby znormalizować napięcie naczyniowe, wraz z terapią infuzyjną, z awaryjną opieką na szok poparzeniowy, należy stosować leki eliminujące skurcz naczyń obwodowych, tętnic wieńcowych i nerkowych. Eufillin ma tę właściwość, która poprawia przepływ wieńcowy i nerkowy i powoduje działanie moczopędne. Spazmolityczny i dożylny wlew kroplowy 0,125% roztworu nowokainy do 200-300 ml dziennie.

W przypadku ciężkich zaburzeń hemodynamicznych wskazane jest podawanie hormonów kortykosteroidowych (hydrokortyzon, prednizon). Zwiększają pojemność minutową serca, poprawiają przepływ wieńcowy, zmniejszają obwodowy opór naczyniowy i zmniejszają przepuszczalność naczyń włosowatych.

Niezbędnym warunkiem przywrócenia skutecznej hemodynamiki jest normalizacja czynności serca i przywrócenie BCC.

{$adcode7}

Aby zatrzymać niedobór tlenu, konieczna jest terapia tlenowa.

Eliminacja kwasicy metabolicznej w leczeniu ciężkiego szoku oparzeniowego odbywa się poprzez dożylne podanie roztworów alkalicznych - 5% roztworu wodorowęglanu sodu. Wymagana ilość tego roztworu zależy od niedoboru zasady (BE)

Jeśli nie można ustalić deficytu podstawowego, należy przeprowadzić „ślepą” korektę kwasicy poprzez wprowadzenie 5% roztworu sody w ilości 200 ml w przypadku łagodnego, 300–350 ml w przypadku ciężkiego, 350–400 ml w przypadku bardzo silnego wstrząsu. Wprowadzenie takich ilości roztworu nie prowadzi do zasadowicy, a jedynie normalizuje pH.

Rozpoczęta w odpowiednim czasie wczesna terapia przeciwzakrzepowa polegająca na transfuzji i infuzji sprzyja szybszemu usuwaniu ofiary z wstrząsu i dodatkowo ułatwia przebieg toksemii poparzeniowej.

Follow us

Don't be shy, get in touch. We love meeting interesting people and making new friends.